Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας: Μία μεταρρύθμιση με αμφίβολη έκβαση
![](https://www.iatropedia.gr/wp-content/uploads/2017n/05/pfy-tomy-666x399.jpg)
Σύμφωνα με τον κ. Πατσουράκο, το σχέδιο νόμου, που εκπονήθηκε από την κυβέρνηση και τέθηκε σε διαβούλευση σχεδόν σύσσωμος ο ιατρικός κόσμος (μεταξύ αυτών ο ΙΣΑ, η ΠΟΣΚΕ και η ΕΕΚΕ), το απέρριψε, ζητώντας διαπραγμάτευση από μηδενική βάση και αυτό δεν έγινε για αντιπολιτευτικούς και συντεχνιακούς λόγους, αλλά για λόγους που εκπορεύονται από την κοινή λογική ή την ανάγκη για καλύτερη υγεία των πολιτών.
Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή του «Μία απλή προσέγγιση του νομοσχεδίου σε αντιπαραβολή με την λογική έχει να δείξει τα κάτωθι:
1) Δημιουργούνται εντός του 2017-18, 239 ΤΟΜΥ που για να λειτουργήσουν χρειάζονται, όπως αναφέρει το Υπουργείο, 80.000.000-100.000.000 ευρώ που θα βρεθούν από ΕΣΠΑ για 2 χρόνια και πιθανώς άλλα 2 χρόνια μετά. Και μετά από αυτά τα 2 + 2 χρόνια τα λεφτά θα δοθούν από (ποιούς;) Εθνικούς πόρους.
2) Για να λειτουργήσει πλήρως η δημόσια ΠΦΥ με τις ΤΟΜΥ χρειάζονται συνολικά 900-1000 μονάδες για να καλύψουν τον ενήλικα, αλλά και παιδικό πληθυσμό, που αυτόματα αυτό ανάγει σε συνολικό κόστος λειτουργίας σε 320.000.000-400.000.000 ευρώ, τα οποία θα πρέπει εξ ολοκλήρου να απορροφηθούν από εθνικούς πόρους, που φυσικά μετά από τέσσερα χρόνια, που στην καλύτερη περίπτωση θα λήξει το ΕΣΠΑ, δεν θα υπάρχουν. Ακόμα και αν βάλουμε ως χρονικό όριο για την πλήρη λειτουργία των ΤΟΜΥ το 2025 πιστεύει κανείς ότι θα υπάρχουν τότε διαθέσιμα 400.000.000 ευρώ;
3) Στα παραπάνω έξοδα των ΤΟΜΥ δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος κατασκευής-εξοπλισμού και συντήρησης των μονάδων, αφού οι μονάδες αυτές, πλην των απλών επίπλων που χρειάζονται, θα πρέπει να διαθέτουν εξοπλισμό από υπολογιστές, ηλεκτροκαρδιογράφο, αιμοληπτήριο, οξύμετρα, απινιδωτές και άλλα στοιχειώδη μηχανήματα για να λέγονται φορείς ΠΦΥ, που απαιτεί το κράτος από τους ιδιωτικούς φορείς. Φυσικά οι χώροι θα πρέπει να είναι ανάλογοι με αυτά που προτείνει το ΠΔ/84-01 για τους ιδιωτικούς φορείς ΠΦΥ εκτός αν υπάρχουν άλλα μέτρα και σταθμά μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Στο σημείο αυτό τονίζεται η προφανή αδικία και διάκριση υπέρ του δημόσιου τομέα, όταν στους μεν ιδιωτικούς φορείς απαγορεύονται ρητά τα απλά αιμοληπτήρια, ενώ αυτά επιτρέπονται στις ΤΟΜΥ, οι οποίες θα στέλνουν τα δείγματα στα κεντρικά διαγνωστικά εργαστήρια. Θα πρέπει να ληφθεί επιτέλους μία κοινή απόφαση που να ισχύει και στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αν θέλουμε να λέμε ότι έχουμε δημοκρατία και όλοι είναι ίσοι έναντι του νόμου.
4) Εφαρμόζεται ο θεσμός του οικογενειακού ιατρού που φυσικά είναι καλοδεχούμενος, αλλά πρέπει να είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση του πολίτη. Ο ρόλος του όμως πρέπει να είναι σαφής ως συμβούλου υγείας του κάθε πολίτη, τηρώντας τον ηλεκτρονικό φάκελο υγείας που πρέπει επιτέλους να δημιουργηθεί και δίνοντας συμβουλές στους πολίτες για τους οποίους θα είναι υπεύθυνος στα πλαίσια πρόληψης νοσημάτων και περιοδικών ελέγχων. Ο ρόλος του Gatekeeper που πάει να δοθεί στον οικογενειακό ιατρό σε μία χώρα με πληθώρα ειδικών ιατρών που έχουμε πληρώσει οι φορολογούμενοι για να εκπαιδευτούν και γίνονται ανάρπαστοι από άλλες χώρες, δεν στέκει σε κριτική και λογική. Γιατί, πώς να δικαιολογήσει κάποιος την εμμονή να γυρίσουμε σε ένα παρωχημένο σύστημα που εφαρμόζεται σε ελάχιστες χώρες και που σε αυτές εγκαταλείπεται. Πώς να δικαιολογήσει κάποιος ότι βάσει του σχεδίου ΠΦΥ (αν τελικά εφαρμοστεί όπως υπογράφτηκε στο τελευταίο προ ημερών μνημόνιο ή συμφωνία), θα πρέπει κάθε ασθενής για οποιαδήποτε νοσηλεία σε ιδιωτικό ή δημόσιο νοσοκομείο υποχρεωτικά να περάσει από τον Gatekeeper οικογενειακό ιατρό. Πώς να δικαιολογήσει κάποιος ότι για μία χρόνια πάθηση π.χ. χειρουργηθείσα στεφανιαία νόσο (Bypass) θα πρέπει ο ασθενής να πάει πρώτα στον Gatekeeper οικογενειακό ιατρό για να πάρει παραπεμπτικό προκειμένου να πάει στον καρδιολόγο για τον καθιερωμένο έλεγχο. Εκτός αν δεν έχει κανείς σκεφτεί ότι έτσι πιθανόν να αυξάνεται η διαφθορά και οι παράνομες δοσοληψίες.
5) Ένα ερώτημα είναι γιατί δεν χρησιμοποιούνται για την ΠΦΥ οι έτοιμες δομές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, για τις οποίες δεν θα δαπανηθούν ποσά για αγορά παγίων στοιχείων και εν γένει εξοπλισμού, αφού ήδη υπάρχουν από τους φορείς και φυσικά με πολύ λιγότερα λεφτά θα έχουμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Το προσωπικό αυτών των φορέων υπάρχει και με ένα συγκεκριμένο προϋπολογισμό, με καθιέρωση και φυσικά σωστό έλεγχο των διαγνωστικών και θεραπευτικών πρωτοκόλλων που θα λειτουργούν, και με τη διαρκή συνεργασία των Ιατρικών Συλλόγων και επαγγελματικών και επιστημονικών Ενώσεων των Ιατρών, θα κάνουν σημαντική οικονομία στο σύστημα υγείας. Γιατί τα λεφτά αυτά να μη διατεθούν στην πρόσληψη νοσοκομειακών ιατρών σε ένα γερασμένο ΕΣΥ, στο οποίο χρειάζονται να προσληφθούν τουλάχιστον 6000 νέοι ιατροί, πριν οι υπάρχοντες καταρρεύσουν, οι οποίοι σημειωτέον δουλεύουν με αυταπάρνηση στα όρια εξουθένωσης.
6) Η ελεύθερη επιλογή ιατρού κατά πράξη και περίπτωση είναι δικαίωμα του ασθενή στις ελεύθερες χώρες.
Πρέπει πλέον να αφήσουμε τις ιδεοληψίες και εμμονές και να κοιτάξουμε μπροστά μακριά από εμμονές που μόνο κακό κάνουν».